Nina i Bronisław Hury

Od redakcji

Lato w tym roku było dość typowe, ani szczególnie upalne, ani deszczowe. Były wprawdzie burze, trąby powietrzne i gradobicia, lokalne podtopienia i zniszczenia, ale wielkich powodzi i suszy nie było. To w przyrodzie, bo w mediach nie był to typowy sezon ogórkowy.

Ni stąd, ni zowąd, jeszcze przed sezonem urlopowym posłów, rozgorzała dyskusja o związkach partnerskich. Jak nagle wybuchła, tak szybko szczęśliwie odłożono ją na „po wakacjach”. Zaraz potem przetoczyły się doniesienia o sukcesie na kosmiczną skalę amerykańskiej agencji NASA. 6 sierpnia 2012 r. o 7:14 czasu polskiego sonda Curiosity, wysłana dziewięć miesięcy wcześniej, pomyślnie wylądowała na Marsie i wkrótce zaczęła przesyłać na Ziemię zdjęcia. Mieliśmy w tym sukcesie pewien udział, gdyż sondę wyposażono w detektory, wyprodukowane przez polską firmę z Ożarowa Mazowieckiego.

Ale to szybko zostało wyparte przez doniesienia o wizycie w Polsce Cyryla I, patriarchy moskiewskiego i całej Rusi, w dniach 16-19 sierpnia. Wspólne Przesłanie do Narodów Polski i Rosji było głównym akcentem tej wizyty. Ten apel o pojednanie polsko-rosyjskie oraz o krzewienie ewangelicznych wartości we współczesnym świecie był komentowany w mediach bardzo powściągliwie. Nie wiązano z nim wielkich nadziei na rychłą i znaczącą poprawę w relacjach między naszymi narodami czy na rezultaty w krzewieniu ewangelicznych wartości. Impulsy o charakterze duchowym mają ogromny wpływ na życie społeczeństw i narodów, ale w tym wydarzeniu więcej było religijnego ceremoniału niż duchowego przesłania. Religią świeckie media interesują się mało, a politycznie ta wizyta znaczyła niewiele.

Wyrok w sprawie norweskiego skrajnego nacjonalisty Andersa Breivika, który w lipcu ubiegłego roku spowodował śmierć 77 osób, to kolejna sprawa, która na krótko zdominowała doniesienia medialne. Został skazany na 21 lat więzienia z możliwością nieograniczonego przedłużenia tego wyroku. Przy tej okazji rozgorzała dyskusja na temat norweskiego wymiaru sprawiedliwości i mentalności norweskiego społeczeństwa w ogóle. Uprzejme traktowanie Breivika w trakcie procesu, stosunkowo łagodny wyrok i komfortowe warunki odbywania kary nie zaspakajały oczekiwań na karę adekwatną do popełnionej przez niego zbrodni. Poza Norwegią niemal wszyscy oczekiwali surowego wyroku, ale Norwegowie niewzruszenie trzymali się swoich procedur. Ciekawe, że to spokojne i niewzruszone trzymanie się procedur krytykowano z lewa i prawa, niezależnie od poglądów politycznych i przekonań światopoglądowych. Zarówno krytycy Biblii, uważający starotestamentową zasadę „oko za oko, ząb za ząb” za okrutną, jak i ci, co Pismo Święte szanują i z gorliwością głoszą Dobrą Nowinę o zbawieniu z łaski, byli w większości zgodni, że norweski wymiar sprawiedliwości zawiódł. Nawet wyznający zasadę, że człowiek ma decydować o swoim postępowaniu nie kierując się zachowaniem innych, w tym przypadku nie byli przekonani, że Norwegowie czynią słusznie, traktując Breivika jak każdego innego przestępcę i nie zaostrzając doraźnie swojego prawa.